LVSV Leuven
Veel kandidaten, weinig keuze
24 april 2017

Artikel Blauwdruk april 2017

Veel kandidaten, weinig keuze

Meningen in dit artikel zijn meningen van de auteur, niet noodzakelijk officiële standpunten van LVSV Leuven. (Arno Neukermans Bataillie – 05/04/2017)

 

Elf kandidaten dingen mee naar het Franse presidentschap, vijf van hen maken amper kans en halen met moeite 1% in de peilingen. Maar wie zijn ze en wat drijft hen? De affiches die ze in het land ophangen vertellen al een heel verhaal.

Nathalie Arthaud is de meest linkse van alle kandidaten, zij vertegenwoordigt Lutte Ouvrière, een communistische revolutionaire partij. Haar affiche is sober, rood met wit en bijbehorende slogan is ‘Les travailleurs n’ont pas à payer la crise du capitalisme’. In hetzelfde kamp zit Philippe Poutou van de Nouveau Parti Anticapitaliste. Hij gaat prat op zijn positie als arbeider en staker. Zijn slogan gaat ‘Nos vies, pas leurs profits!’, waarmee hij geen wij-zij verhaal uit de weg gaat. Zowel Arthaud als Poutou stellen dat de belangen van de arbeiders, werknemers en werklozen centraal moeten staan en de kapitalistische klasse van werkgevers, bankiers en politici hen uitbuiten. Hun voorstellen gaan van het afschaffen van het ontslagrecht en het openstellen van de grenzen tot de politie haar wapens ontnemen.

Jean-Luc Mélenchon is een radicaal-linkse kandidaat die een sterke populariteit geniet bij veel Fransen, zijn slogan is ‘La force du peuple’. Hij vaart een gematigdere koers en spreekt niet van revolutie, maar zijn standpunten zijn toch ook niet te onderschatten. Hij wilt uit de economische EU-verdragen stappen die de neoliberale elite oplegt, is tegen vrijhandel, wilt meer controle op kapitaalstromen en wilt hogere belastingen voor de rijken. Slachtoffer van Mélenchons populariteit is Benoit Hamon, de kandidaat van de socialisten. Hij valt openlijk het beleid van de voormalige socialistische president aan, maar krijgt zijn eigen campagne ook niet van de grond. Zijn slogan, ‘Faire battre le coeur de la France’, straalt zijn idealisme uit. Hij ijvert voor een basisinkomen dat hij zal financieren met een robottaks, een positie die velen afdoen als onuitvoerbaar, ook Mélenchon. En als zelfs iemand aan je linkerzijde een voorstel afschiet als dromerij, dan heb je wel een probleem.

Op (extreem-)rechts situeren zich vier kandidaten: Nicolas Dupont-Aignan, François Asselineau, Jacques Cheminade en Marine Le Pen. Dupont-Aignan komt op als soevereinist met zijn partij Debout la France. Hij omringt zich met vlaggen op zijn posters en heeft iets van een Le Pen light, met een minder sterk anti-migratie verhaal. Asselineau noemt zich ‘Le candidat du Frexit’ en gaat mee in anti-Amerikaanse complottheorieën. Cheminade is een vaste waarde als presidentskandidaat, hij doet immers al voor de derde keer mee. Deze verkiezingen gaat hij in met als slogan ‘Se libérer de l’occupation financière’ en stelt dat de financiële wereld ons onderdrukt, internationale instellingen de ontwikkeling verhinderen en de overheid moet investeren in grootse projecten die jobs opleveren zoals Mars koloniseren. Marine Le Pen is waarschijnlijk de meest besproken kandidaat, de nationaliste probeert te profiteren van een Trump- en Brexit-effect. Haar slogan gaat ‘Remettre la France en ordre’ en als law-and-order kandidaat wilt ze de grenzen sluiten, zwaardere straffen voor criminelen en de islamisering van Frankrijk stoppen. Ze noemt Frankrijk ‘de universiteit van het jihadisme’. Ze zal ook een Frexit-referendum organiseren. Haar economische plannen verschillen niet zo sterk van die van de radicaal-linkse Mélenchon. Ze wilt immers ook de pensioenleeftijd verlagen en een handelsbeleid voeren waarin protectionisme centraal staat.

De centrum kandidaat en grote favoriet is Emmanuel Macron. Op zijn affiches staat hij in een drukke straat en kijkt hij recht voor zich uit, hiermee straalt hij zijn kosmopolitisme en vooruitgangsstreven uit. Hij is een links-liberaal en zegt ‘La France doit être une chance pour tous’. Hij ijvert voor meer Europese integratie, meer vrijhandel, een gemengd economisch beleid, optimisme en een open samenleving. Hiermee probeert hij linkse en rechtse standpunten te integreren in zijn programma. Veel prominente leden van de PS volgen hem hierin, zodanig dat de partij dreigt uiteen te spatten. De onafhankelijke Jean Lassalle behoort ook tot het centrum en wilt het platteland als voornaamste niveau opwaarderen. Hij is trots op zijn roots als schapenherder en zal die mindset ook toepassen als president. Hij wordt gekarakteriseerd door zijn humor en zuiders accent, maar dat levert hem problemen op om serieus genomen te worden. De centrumrechtse kandidaat van Les Républicains is François Fillon. Hij combineert een economisch liberaal programma met radicale hervormingen en een ethisch conservatisme. Zo is hij tegen de volledige adoptie voor homokoppels en positioneert hij zich als praktiserend katholiek. Zijn campagne zit in het slop door de rechtszaak die tegen hem loopt. Dit tracht hij recht te zetten met een nieuwe slogan ‘Une volonté pour la France’ en door een imago te creëren van daadkrachtige doorzetter.

 

Het Franse presidentschap is een functie met nog steeds veel invloed, maar die veel van haar grandeur verloren heeft. Na 10 jaar van eerst rechts en dan weer links beleid lijken de Fransen het traditionele systeem beu. Volgens de peilingen van de laatste maanden zal geen kandidaat van de twee grote partijen, de Parti Socialiste en Les Républicains, in de tweede en beslissende ronde geraken. Het onderscheid tussen links en rechts staat ook zwaar onder druk door een nieuwe breuklijn, die tussen een open en een gesloten samenleving. Favorieten Emmanuel Macron en Marine Le Pen plaatsen zich zeer uitdrukkelijk op die lijn met de eerste als sterk pro-Europees en de tweede als anti-globalist. Puur liberalisme heeft het nooit gemakkelijk gehad in Frankrijk als ideologie. Met Macron en Fillon komen er toch een aantal principes naar boven. Bij de eerste dan vooral op het sociale vlak en de tweede op het economische vlak. Ze kunnen beiden nog wat van elkaar leren. Alleszins zal de volgende president(e) van Frankrijk een serieuze opdracht wachten om het vertrouwen van de Fransen in de politiek terug te winnen, de economie uit het slop te halen en Frankrijk internationaal op de kaart te zetten.

 

 

 

Blauwe Maandag: Democratie: een rechtsbegrip? -Laurent Waelkens
19 april 2017
17505058_1246370738745886_827670640189724856_o
Is democratie een rechtsbegrip? Zijn de twee verenigbaar? Laurent Waelkens, hoogleraar Romeins recht, legt het uit.

Spreker:
Prof. dr. Laurent Waelkens studeerde rechten te Kortrijk, Leuven en Leiden. Van 1988 tot 2004 was hij deeltijds hoogleraar aan de Universiteit Antwerpen, voor het vak Romeins recht. Sinds 2004 is hij voltijds hoogleraar in het Romeinse recht aan de KULeuven. Hij is redactielid van het Tijdschrift voor Rechtsgeschiedenis (Leiden), lid van het wetenschappelijke comité van de Revue historique de droit français et étranger (Parijs) en hetzelfde bij de Rivista internazionale di diritto comune (Rome).

20u – M. Museumcafé Leuven – Iedereen welkom – Gratis toegang.

Blauwe Dinsdag: Cultuur als kennis? (Hayek)
3 april 2017
BANNER Davy

Ligt de autonomie volledig bij het individu of hebben ook cultuur en instituties een belangrijke rol te spelen? Hoe verhouden deze ten opzichte van elkaar? Wat heeft de Westerse samenleving zo welvarend en rijk gemaakt? Dit en nog veel meer vragen zullen bekeken worden aan de hand van de werken van Nobelprijswinnaar F.A. Hayek.

Spreker
Davy is Junior Consultant bij Growth Inc_ en was als student sociologie actief bij LVSV Leuven als o.a. politiek secretaris. Hij was tevens ook executive Board Member bij European Students for Liberty.

Dinsdag 18 april- 20u- Lange Trappen- Gratis Toegang
Eurodebat
10 maart 2017
Banner Eurodebat
Banner Eurodebat
De euro staat onder druk. Door de kredietcrisis van 2007 kwamen er steeds meer landen die hun staatsschuld niet meer konden aflossen. Verschillende initiatieven werden genomen door de ECB in de hoop dat de economie terug beter zou draaien.

Deze initiatieven konden echter lang niet op steun rekenen van alle Eurolanden. Zo vroeg het Nederlands parlement onlangs een advies aan de Raad van State over het voortbestaan van de euro. Ook in Frankrijk staat de euro zwaar onder druk door de populariteit van Marine Le Pen.

Maar hoe zit dat nu juist met de euro? Is de euro een schuldmachine of redt het juist de economiën? Wegen de voordelen van de euro op tegen de nadelen? Kortom: de euro, to be or not to be?

Panel:
Jan Smets studeerde in 1972 af als licentiaat in de economische wetenschappen (Rijksuniversiteit Gent) waarna hij ging werken voor het Departement Studiën van de Nationale Bank. Hij werd in 1982 aangetrokken als expert bij de Commissies “Inflatie” en “Concurrentievermogen” van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven en een jaar later afgevaardigd als Belgisch expert bij de EG‑werkgroep over het monetair beleid, werkend in opdracht van het Comité der Gouverneurs van de Centrale Banken van de Europese Economische Gemeenschap.

In 1986 wordt hij benoemd tot voorzitter van de Belgische Indexcommissie, een positie die hij tot 1992 opneemt . In 1999 krijgt hij een eerste zesjarige aanstelling als directeur van de Nationale Bank.

Van 1999 tot 2002 werd hij belast met de voorbereiding van de invoering van de euro, als commissaris-generaal voor de euro, in een functie gelijkaardig aan het Nederlandse Nationaal Forum voor de introductie van de euro. In 2005 en 2011 wordt zijn mandaat als directeur telkens voor zes jaar terug verlengd. Hij zetelt sinds 11 maart 2015 als gouverneur van de Nationale Bank van België

————————–————————–——————
Koen Schoors is een Belgisch econoom en hoogleraar aan de Universiteit Gent. In het verleden doceerde hij ook al aan de Katholieke Universiteit Leuven, aan de Vlerick Business School en aan de Higher School of Economics in Moskou.

Koen Schoors verschijnt op regelmatige basis in de media als commentator op actuele socio-economische gebeurtenissen. In oktober 2012 verscheen het boek De Perfecte Storm, waarin hij samen met collega-econoom Gert Peersman de kredietcrisis, de Europese staatsschuldencrisis en de problematiek van de vergrijzing onder de loep neemt.

————————–————————–——————
Pieter Cleppe vertegenwoordigt de onafhankelijke denktank Open Europe in Brussel sinds 2008. Voorheen werkte hij als adviseur bij een Belgische denktank, Itinera instituut, dat hij mee hielp oprichten, was hij actief als advocaat en als speechwriter en adviseur voor de Staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging, Vincent Van Quickenborne. Hij is licentiaat in de rechten (2004, KU Leuven) en behaalde in 2005 een diploma in economische analyse van het recht, waarvoor hij studeerde aan de universiteiten van Hamburg, Bologna en Wenen.

Open Europe is een denktank die zich specifiek richt op EU-beleid en een Europese Unie als vrijhandelszone bepleit, alsook dat de handel tussen het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland zo vrij mogelijk blijft na Brexit. Ook staat de denktank kritisch tegenover de euro.

Moderator:
Het debat zal gemodereerd worden door Dries De Smet. De Smet is redacteur economie bij De Standaard. Daarnaast is hij verbonden aan de Onderzoeksgroep Monetaire en Informatie-economie van de KU Leuven.

Details:
20u- MTC 00.10 (Grote Aula) – Iedereen welkom – Gratis toegang

Blauwe Maandag: Discriminatie (27 februari)
24 februari 2017

Discriminatie is volgens het College voor de Rechten van de Mens
het ongelijk behandelen, achterstellen of uitsluiten van mensen op basis van (persoonlijke) kenmerken. Er kan bijvoorbeeld onderscheid worden gemaakt op afkomst, sekse, huidskleur, seksuele voorkeur, leeftijd, religie, handicap of chronische ziekte. Maar in welke mate kan dit doorgetrokken en wanneer is er echt sprake van discriminatie? Moet discriminatie kunnen om de vrijheid van bijvoorbeeld werkgevers te vrijwaren? Kom er meer over te weten tijdens deze Blauwe Maandag.

Sprekers:
Matthias Storme studeerde recht en wijsbegeerte aan de UFSIA en aan de Katholieke Universiteit Leuven. In die periode was hij actief bij KVHV Antwerpen en Leuven. Nadien studeerde hij verder aan de Yale University, Università di Bologna en het Max-Planck-Institut. Thans is hij advocaat aan de balie van Brussel, buitengewoon hoogleraar aan de UA en gewoon hoogleraar aan de KULeuven; waar hij het Instituut voor Handels- en Insolventierecht leidt. Hij was voorzitter van t Verbond der Vlaamse Academici en Overlegcentrum voor Vlaamse Verenigingen. Professor Storme ontving in 2000 André Demedtsprijs en 2005 de Prijs voor de Vrijheid. Hij zetelde als gemeenteraadslid in Gent, is lid van het partijbestuur van N-VA, voorzitter van de Orde van de Vlaamse Leeuw en is bestuurder van zowel het Interfederaal Centrum voor Gelijke Kansen (aangeduid door het Vlaams Parlement) en als de Vlaamse Regulator voor de Media.

Koen Lemmens is doctor in de Rechten. Hij promoveerde in 2003 aan het Europees Universitair Instituut (Firenze) op het proefschrift: La presse et la protection juridique de l’individu: attention aux chiens de garde! Eerder studeerde hij rechten aan de Vrije Universiteit Brussel.

Zijn wetenschappelijke interesse gaat uit naar de problematiek van de fundamentele rechten en vrijheden (vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, privacybescherming,..), de rol van grondwettelijke hoven in democratische rechtstaten, en de verhouding tussen literatuur en recht. Zijn publicaties situeren zich dan ook voornamelijk op deze domeinen.

Hij is docent mensenrechten aan de KU Leuven (waar hij directeur is van het Leuven Institute for Human Rights and Critical Studies) en aan de EUIC (Venetië). Aan de Vrije Universiteit Brussel doceert hij in de Master Journalistiek het vakonderdeel “Mediarecht”.

Sinds 2003 is hij ook advocaat aan de Brusselse balie, waar hij gespecialiseerd is in procedures bij het Grondwettelijk Hof en het Europees Hof voor de Rechten van de

20u- M. Museumcafé Leuven – Iedereen welkom – Gratis toegang

Blauwe Maandag: Montesquieu (Wat met de rechtsstaat?)
11 december 2016
wannes-verwijderen

wannes-verwijderen

Wie bewaakt de bewakers? Idealiter bewaken ze elkaar. En kunnen ze elkaar tegenhouden. Dat is althans het schijnbaar eenvoudig antwoord dat Montesquieu bijna 270 jaar geleden gaf.

Charles de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu werd in 1689 geboren in Frankrijk. Na een bezoekje aan de overkant van het kanaal bracht hij een belangrijk inzicht terug naar het continent: als we vrijheid willen, dan moeten we zorgen dat diegenen die de macht uitoefenen elkaar kunnen tegenhouden. Tot op heden wordt dit idee gecultiveerd in de idee van de scheiding der machten.

Nochtans lijken we Montesquieu’s lessen niet begrepen te hebben. De aristocratische kamer en koning hebben we uitgekleed. De verkiezingsmethoden komen niet overeen met zijn aanbevelingen en het laatste snippertje juryrechtspraak overwegen we ook nog eens in twee te knippen. Het gevolg is dat de wetgevende en uitvoerende macht in de feiten in de zelfde handen liggen. En de rechterlijke macht? Ach, die geeft de andere machten bij voorkeur ruime appreciatiebevoegdheden, eerder dan ze in te perken.

Het is dus hoog tijd Montesquieu nog eens van onder het stof te halen. Montesquieu zelf is spijtig genoeg reeds overleden, maar met professor Foqué hebben we een waardig plaatsvervanger kunnen strikken

Professor René Foqué is professor emeritus in de rechtsfilosofie en –methodologie aan de KULeuven en Erasmus Universiteit van Rotterdam. Hij doceert Filosofie van de Mensenrechten en Democratisering van het Europees Inter-Universitair Centrum te Venetië en functioneert als academische coördinator van de Comenius Lectures in Legal Science te Bologna.

Zoals altijd, 20u – M. Museumcafé Leuven – Iedereen welkom – Gratis toegang.

Blauwe Maandag: Public Choice
29 november 2016
banner-public-choice
Een politicus, uw vriend tot aan de stembus. Maar wat daarna? Welk incentives hebben beleidsmakers om te handelen in het belang van de bevolking? Wellicht hebben veel stemgerechtigden weinig tot geen vertrouwen meer in een dergelijke beweegreden. Zij hebben het gevoel dat de politici voor wie zij stemden niet langer hun stem vertegenwoordigen. Maar waarom is dit het geval? Public Choice Theory is het studiegebied dat gebruikmakende van economische instrumenten probeert inzicht te geven in politiek. Speltheorie, nut en beslissingsregels proberen in kaart te brengen hoe politiekers denken en hoe ze hun daden zullen coördineren om zo hun eigen nut of dat van hun kiezers te optimaliseren.

Spreker:
Professor Wim Marneffe is sinds 2013 professor Beleidsmanagement, administratieve vereenvoudiging, efficiënte overheid aan de Universiteit Hasselt.Hij promoveerde in 2006 tot doctor met het proefschrift “Economische analyse van het effect van de compensatieregeling op de administratieve lasten”.

Zoals altijd, 20u – M. Museumcafé Leuven – Iedereen welkom – Gratis toegang.

« Vorige items
Volgende items »