LVSV Leuven
Groot Openingsdebat
3 september 2017
Openingsdebat
Het begin van een nieuw academiejaar zetten we bij LVSV Leuven traditioneel in met het groot openingsdebat! De kopstukken van de 6 grote Vlaamse partijen zullen alvast aanwezig zijn. Binnenkort worden ze hier op de pagina voorgesteld. De moderator zal Nora Sleiderink zijn, hoofdredacteur van Veto.

De inkomstprijs bedraagt €2, daarvoor krijg je niet alleen een topdebat maar ook nog eens 4 gratis vaten! Er is ook de mogelijkheid lid te worden van onze mooie vereniging voor maar €5. Bij het lidmaatschap horen ook nog tal van leuke voordelen.
En als je na een geweldig debat en de gratis vaten nog steeds dorst hebt kan je samen met ons de avond op café verderzetten.

PANEL:
-CD&V: Wouter Beke
-Groen: Bjorn Rzoska
-N-VA: TBA
-Open VLD: Gwendolyn Rutten
-SP.A: John Crombez
-Vlaams Belang: Tom Van Grieken

CONCREET:
-Aanvang: 20u00
-Locatie: PDS-aula
-Inkom: leden: gratis, niet-leden: €2 (lid worden: €5)
-Gratis vaten achteraf

Over Diversiteit
8 mei 2017

Dit artikel werd geschreven door ondervoorzitter Dries De Maesschalck. Meningen geuit in dit stuk zijn strikt persoonlijk en reflecteren niet noodzakelijk de visie van onze vereniging.

De campagne voor de rectorverkiezingen draait aan onze Alma Mater ondertussen volop, en dat brengt een aantal interessante punten aan het licht. Volgens Luc Sels is onze universiteit “te wit en te blank” en geen afspiegeling van de samenleving, en in het programma van Rik Torfs zoeken naar het woord “diversiteit” levert een slordige 70 hits op -hoewel ongeveer de helft hiervan te maken heeft met diversiteit van onderzoeksdomeinen, e.d.-. Diversiteit lijkt één van de meer belangrijke punten van beide kandidaten te zijn, hoewel ze het er volledig over eens lijken: we hebben meer diversiteit nodig aan de universiteit. Helaas falen beide kandidaten om duidelijk te maken waarom dit voor de universiteit zo belangrijk is, en hebben geen van beiden echt een visie op hoe die diversiteit dan bereikt zou moeten worden. Ook geven beide kandidaten weinig informatie over wat ze juist verstaan onder diversiteit, wanneer vinden we dat onze studentenpopulatie voldoende divers is?

Diversiteit wordt al jaren verdedigd omdat er zogezegd vele voordelen zouden zijn als westerse studenten meer zouden omgaan met studenten met een andere culturele achtergrond, andere gewoontes en gebruiken, die andere ervaringen gehad hebben, en andere prioriteiten in het leven hebben. De kritiek van Luc Sels dat de universiteit geen afspiegeling is van onze diverse samenleving lijkt mij eerder vreemd. Hij lijkt daarmee te zeggen dat dat wel het geval zou moeten zijn, met andere woorden, hij wil dat jongeren met een andere culturele achtergrond, andere gewoontes en gebruiken, die andere ervaringen gehad hebben, en andere prioriteiten in het leven hebben, in dezelfde mate dezelfde keuzes zouden maken als westerse jongeren. Als dat het geval zou zijn lijkt het mij onwaarschijnlijk dat de universiteit daardoor veel diverser zal worden (welke kleur ze ook mogen hebben), en zou ik zelfs durven stellen dat die jongeren eerder goed geïntegreerd zijn.

Dat beide kandidaten geen visie hebben op hoe die diversiteit bereikt moet worden lijkt mij eerder geruststellend. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld werkt men om diversiteit te bereiken aan universiteiten met een systeem waarbij men voorkeur geeft aan studenten met een andere achtergrond om toegelaten te worden tot de universiteit. Ik hoop dat ze deze eenvoudige methode niet als een optie zien, recent onderzoek toont namelijk aan dat de schade veroorzaakt door het ‘verkeerd matchen’ van studenten door ze toe te laten aan, of aan te zuigen naar, de universiteit enkel en alleen omwille van hun ras groter is dan de voordelen die men uit de verkregen diversiteit kan halen [1]. Men gaat er dan ook nog eens van uit dat diversiteit er enkel komt door personen van verschillende rassen bij elkaar te zetten, alsof iedereen van een bepaald ras min of meer hetzelfde is en dat we daardoor maar wat moeten mixen.

Helaas lijkt niemand, met behulp van empirische vaststellingen, enig bewijs te geven van de voordelen van diversiteit, of wordt er zelfs maar naar gevraagd. Met andere woorden, iedereen gaat er maar vanuit dat het wel zo is. Men zou nochtans denken dat als die voordelen van diversiteit die men claimt ook waar zijn alle voorstanders van diversiteit, waaronder onze twee kandidaat-rectoren, ondertussen stonden te schermen met een hoop wetenschappelijke papers waaruit blijkt dat die voordelen er ook werkelijk zijn. Gezien dat niet het geval is, is de auteur dan maar zelf op zoek gegaan naar wetenschappelijke studies over dit onderwerp, en dat leek niet zo eenvoudig. Er blijkt namelijk dat er niet zo geweldig veel onderzoek naar gedaan is in de eerste plaats. Het weinige onderzoek dat gedaan is, is niet in staat om de vele voordelen van diversiteit te bevestigen [2]of om veel effecten van diversiteit te vinden [3]. Hoewel er wel consensus lijkt te zijn dat “affermative action” om diversiteit te bereiken schade kan toebrengen.

Ik heb niets tegen diversiteit aan een universiteit, of eender welk instituut (of zelfs de samenleving in het algemeen) maar het lijkt mij niet opportuun om diversiteit actief na te streven. Als zoiets spontaan tot stand komt dienen we dat niet tegen te werken, maar met het actief na te streven zouden we ons in de eigen voet kunnen schieten. Overigens is de universiteit een instelling voor wetenschappelijk onderzoek, het zou jammer zijn moest er tijd en geld gaan naar het nastreven van een politiek correcte toestand van de studentenpopulatie dat anders aan wetenschappelijk onderzoek was besteed (of bepaalde onderwijsrichtingen die nu niet voldoende geld hebben om te kunnen blijven verder bestaan).

[1] Peter Arcidiacono, Esteban M. Aucejo, and Ken Spenner, “What Happens After Enrollment? An Analysis of the Time Path of Racial Differences in GPA and Major Choice,” June 2, 2011, http://public.econ.duke.edu/~psarcidi/grades_4.0.pdf.

[2] Arcidiacono, P., & Vigdor, J. (2009). Does the river spill over? Estimating the economic returns to attending a racially diverse college. Economic Inquiry, 48(3), 537–557.

[3] Serge Herzog, “Diversity and Educational Benefits: Moving Beyond Self-Reported Questionnaire Data,” Education Working Paper Archive, University of Arkansas, Department of Education Reform, November 19, 2007, abstract, http://www.uark.edu/ua/der/EWPA/Research/Achievement/1799.html.

Nieuwe Media (ISM Libera!)
25 april 2017
nieuwe media

De media waren lange tijd zuilgebonden. Mensen kochten kranten die bij hun ideologie pasten om zich te informeren over wat er zich afspeelde in de wereld. Door de wijde verspreiding van het internet kwamen er echter tal van nieuwe mediakanalen op. In plaats van de enkele grote spelers, kan men nu zijn nieuws halen bij een veel breder spectrum. Maar wat zijn de opportuniteiten en risico’s van nieuwe media? Bieden ze een goed tegenwicht tegen bepaalde stromingen in de klassieke media? Of zijn ze toch vooral gevaarlijk en verspreiden ze enkel hun visie?

————————–————————–————————–———-
Panel:
° Raad voor de Journalistiek – Pieter Knapen
Pieter Knapen leidde van 2007 tot 2009 als algemeen hoofdredacteur de hoofdredactie van de Vlaamse Radio- en Televisieomroep. In 2009 werd hij strategisch verantwoordelijke kwaliteitszorg voor de VRT en werd hij opgevolgd door Liesbet Vrieleman. In april 2010 verliet Knapen de VRT. Hij stapte over naar de KU Leuven, om er directeur te worden van de communicatiedienst. Deze functie vervulde hij tot 2013
Sinds 1 juli 2014 is hij secretaris-generaal en ombudsman van de Raad voor de Journalistiek.

° SCEPTR – Jonas Naeyaert
Jonas Naeyaert studeerde Europese studies aan de UGent. Daarnaast volgde hij er een specifieke lerarenopleiding in media. Tijdens zijn studieperiode was Naeyaert voorzitter van de plaatstelijke afdeling van het KVHV in Gent. Na zijn studies werd hij woordvoerder van de Vlaamse Volksbeweging. In september 2016 lanceerde Naeyaert een nieuwe nieuwssite: Sceptr. Hier is hij tevens hoofdredacteur van.

————————–————————–————————–———–
Moderator:
Het debat zal gemodereerd worden door Gilles Verstraeten. Hij studeerde rechten aan de KU Leuven en de VUB. Van mei 2014 tot december 2016 werkte hij als assistent van Daniel Hannan in het Europees Parlement. Tegenwoordig is hij aan de slag als beleidsadviseur in het Brussels Parlement.
————————–————————–————————–————
20u-MSI1 00.08 – Iedereen welkom – Gratis toegang
Deze activiteit is een samenwerking tussen LVSV Leuven en Libera! Denktank

Veel kandidaten, weinig keuze
24 april 2017

Artikel Blauwdruk april 2017

Veel kandidaten, weinig keuze

Meningen in dit artikel zijn meningen van de auteur, niet noodzakelijk officiële standpunten van LVSV Leuven. (Arno Neukermans Bataillie – 05/04/2017)

 

Elf kandidaten dingen mee naar het Franse presidentschap, vijf van hen maken amper kans en halen met moeite 1% in de peilingen. Maar wie zijn ze en wat drijft hen? De affiches die ze in het land ophangen vertellen al een heel verhaal.

Nathalie Arthaud is de meest linkse van alle kandidaten, zij vertegenwoordigt Lutte Ouvrière, een communistische revolutionaire partij. Haar affiche is sober, rood met wit en bijbehorende slogan is ‘Les travailleurs n’ont pas à payer la crise du capitalisme’. In hetzelfde kamp zit Philippe Poutou van de Nouveau Parti Anticapitaliste. Hij gaat prat op zijn positie als arbeider en staker. Zijn slogan gaat ‘Nos vies, pas leurs profits!’, waarmee hij geen wij-zij verhaal uit de weg gaat. Zowel Arthaud als Poutou stellen dat de belangen van de arbeiders, werknemers en werklozen centraal moeten staan en de kapitalistische klasse van werkgevers, bankiers en politici hen uitbuiten. Hun voorstellen gaan van het afschaffen van het ontslagrecht en het openstellen van de grenzen tot de politie haar wapens ontnemen.

Jean-Luc Mélenchon is een radicaal-linkse kandidaat die een sterke populariteit geniet bij veel Fransen, zijn slogan is ‘La force du peuple’. Hij vaart een gematigdere koers en spreekt niet van revolutie, maar zijn standpunten zijn toch ook niet te onderschatten. Hij wilt uit de economische EU-verdragen stappen die de neoliberale elite oplegt, is tegen vrijhandel, wilt meer controle op kapitaalstromen en wilt hogere belastingen voor de rijken. Slachtoffer van Mélenchons populariteit is Benoit Hamon, de kandidaat van de socialisten. Hij valt openlijk het beleid van de voormalige socialistische president aan, maar krijgt zijn eigen campagne ook niet van de grond. Zijn slogan, ‘Faire battre le coeur de la France’, straalt zijn idealisme uit. Hij ijvert voor een basisinkomen dat hij zal financieren met een robottaks, een positie die velen afdoen als onuitvoerbaar, ook Mélenchon. En als zelfs iemand aan je linkerzijde een voorstel afschiet als dromerij, dan heb je wel een probleem.

Op (extreem-)rechts situeren zich vier kandidaten: Nicolas Dupont-Aignan, François Asselineau, Jacques Cheminade en Marine Le Pen. Dupont-Aignan komt op als soevereinist met zijn partij Debout la France. Hij omringt zich met vlaggen op zijn posters en heeft iets van een Le Pen light, met een minder sterk anti-migratie verhaal. Asselineau noemt zich ‘Le candidat du Frexit’ en gaat mee in anti-Amerikaanse complottheorieën. Cheminade is een vaste waarde als presidentskandidaat, hij doet immers al voor de derde keer mee. Deze verkiezingen gaat hij in met als slogan ‘Se libérer de l’occupation financière’ en stelt dat de financiële wereld ons onderdrukt, internationale instellingen de ontwikkeling verhinderen en de overheid moet investeren in grootse projecten die jobs opleveren zoals Mars koloniseren. Marine Le Pen is waarschijnlijk de meest besproken kandidaat, de nationaliste probeert te profiteren van een Trump- en Brexit-effect. Haar slogan gaat ‘Remettre la France en ordre’ en als law-and-order kandidaat wilt ze de grenzen sluiten, zwaardere straffen voor criminelen en de islamisering van Frankrijk stoppen. Ze noemt Frankrijk ‘de universiteit van het jihadisme’. Ze zal ook een Frexit-referendum organiseren. Haar economische plannen verschillen niet zo sterk van die van de radicaal-linkse Mélenchon. Ze wilt immers ook de pensioenleeftijd verlagen en een handelsbeleid voeren waarin protectionisme centraal staat.

De centrum kandidaat en grote favoriet is Emmanuel Macron. Op zijn affiches staat hij in een drukke straat en kijkt hij recht voor zich uit, hiermee straalt hij zijn kosmopolitisme en vooruitgangsstreven uit. Hij is een links-liberaal en zegt ‘La France doit être une chance pour tous’. Hij ijvert voor meer Europese integratie, meer vrijhandel, een gemengd economisch beleid, optimisme en een open samenleving. Hiermee probeert hij linkse en rechtse standpunten te integreren in zijn programma. Veel prominente leden van de PS volgen hem hierin, zodanig dat de partij dreigt uiteen te spatten. De onafhankelijke Jean Lassalle behoort ook tot het centrum en wilt het platteland als voornaamste niveau opwaarderen. Hij is trots op zijn roots als schapenherder en zal die mindset ook toepassen als president. Hij wordt gekarakteriseerd door zijn humor en zuiders accent, maar dat levert hem problemen op om serieus genomen te worden. De centrumrechtse kandidaat van Les Républicains is François Fillon. Hij combineert een economisch liberaal programma met radicale hervormingen en een ethisch conservatisme. Zo is hij tegen de volledige adoptie voor homokoppels en positioneert hij zich als praktiserend katholiek. Zijn campagne zit in het slop door de rechtszaak die tegen hem loopt. Dit tracht hij recht te zetten met een nieuwe slogan ‘Une volonté pour la France’ en door een imago te creëren van daadkrachtige doorzetter.

 

Het Franse presidentschap is een functie met nog steeds veel invloed, maar die veel van haar grandeur verloren heeft. Na 10 jaar van eerst rechts en dan weer links beleid lijken de Fransen het traditionele systeem beu. Volgens de peilingen van de laatste maanden zal geen kandidaat van de twee grote partijen, de Parti Socialiste en Les Républicains, in de tweede en beslissende ronde geraken. Het onderscheid tussen links en rechts staat ook zwaar onder druk door een nieuwe breuklijn, die tussen een open en een gesloten samenleving. Favorieten Emmanuel Macron en Marine Le Pen plaatsen zich zeer uitdrukkelijk op die lijn met de eerste als sterk pro-Europees en de tweede als anti-globalist. Puur liberalisme heeft het nooit gemakkelijk gehad in Frankrijk als ideologie. Met Macron en Fillon komen er toch een aantal principes naar boven. Bij de eerste dan vooral op het sociale vlak en de tweede op het economische vlak. Ze kunnen beiden nog wat van elkaar leren. Alleszins zal de volgende president(e) van Frankrijk een serieuze opdracht wachten om het vertrouwen van de Fransen in de politiek terug te winnen, de economie uit het slop te halen en Frankrijk internationaal op de kaart te zetten.

 

 

 

Blauwe Maandag: Democratie: een rechtsbegrip? -Laurent Waelkens
19 april 2017
17505058_1246370738745886_827670640189724856_o
Is democratie een rechtsbegrip? Zijn de twee verenigbaar? Laurent Waelkens, hoogleraar Romeins recht, legt het uit.

Spreker:
Prof. dr. Laurent Waelkens studeerde rechten te Kortrijk, Leuven en Leiden. Van 1988 tot 2004 was hij deeltijds hoogleraar aan de Universiteit Antwerpen, voor het vak Romeins recht. Sinds 2004 is hij voltijds hoogleraar in het Romeinse recht aan de KULeuven. Hij is redactielid van het Tijdschrift voor Rechtsgeschiedenis (Leiden), lid van het wetenschappelijke comité van de Revue historique de droit français et étranger (Parijs) en hetzelfde bij de Rivista internazionale di diritto comune (Rome).

20u – M. Museumcafé Leuven – Iedereen welkom – Gratis toegang.

Blauwe Dinsdag: Cultuur als kennis? (Hayek)
3 april 2017
BANNER Davy

Ligt de autonomie volledig bij het individu of hebben ook cultuur en instituties een belangrijke rol te spelen? Hoe verhouden deze ten opzichte van elkaar? Wat heeft de Westerse samenleving zo welvarend en rijk gemaakt? Dit en nog veel meer vragen zullen bekeken worden aan de hand van de werken van Nobelprijswinnaar F.A. Hayek.

Spreker
Davy is Junior Consultant bij Growth Inc_ en was als student sociologie actief bij LVSV Leuven als o.a. politiek secretaris. Hij was tevens ook executive Board Member bij European Students for Liberty.

Dinsdag 18 april- 20u- Lange Trappen- Gratis Toegang
Eurodebat
10 maart 2017
Banner Eurodebat
Banner Eurodebat
De euro staat onder druk. Door de kredietcrisis van 2007 kwamen er steeds meer landen die hun staatsschuld niet meer konden aflossen. Verschillende initiatieven werden genomen door de ECB in de hoop dat de economie terug beter zou draaien.

Deze initiatieven konden echter lang niet op steun rekenen van alle Eurolanden. Zo vroeg het Nederlands parlement onlangs een advies aan de Raad van State over het voortbestaan van de euro. Ook in Frankrijk staat de euro zwaar onder druk door de populariteit van Marine Le Pen.

Maar hoe zit dat nu juist met de euro? Is de euro een schuldmachine of redt het juist de economiën? Wegen de voordelen van de euro op tegen de nadelen? Kortom: de euro, to be or not to be?

Panel:
Jan Smets studeerde in 1972 af als licentiaat in de economische wetenschappen (Rijksuniversiteit Gent) waarna hij ging werken voor het Departement Studiën van de Nationale Bank. Hij werd in 1982 aangetrokken als expert bij de Commissies “Inflatie” en “Concurrentievermogen” van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven en een jaar later afgevaardigd als Belgisch expert bij de EG‑werkgroep over het monetair beleid, werkend in opdracht van het Comité der Gouverneurs van de Centrale Banken van de Europese Economische Gemeenschap.

In 1986 wordt hij benoemd tot voorzitter van de Belgische Indexcommissie, een positie die hij tot 1992 opneemt . In 1999 krijgt hij een eerste zesjarige aanstelling als directeur van de Nationale Bank.

Van 1999 tot 2002 werd hij belast met de voorbereiding van de invoering van de euro, als commissaris-generaal voor de euro, in een functie gelijkaardig aan het Nederlandse Nationaal Forum voor de introductie van de euro. In 2005 en 2011 wordt zijn mandaat als directeur telkens voor zes jaar terug verlengd. Hij zetelt sinds 11 maart 2015 als gouverneur van de Nationale Bank van België

————————–————————–——————
Koen Schoors is een Belgisch econoom en hoogleraar aan de Universiteit Gent. In het verleden doceerde hij ook al aan de Katholieke Universiteit Leuven, aan de Vlerick Business School en aan de Higher School of Economics in Moskou.

Koen Schoors verschijnt op regelmatige basis in de media als commentator op actuele socio-economische gebeurtenissen. In oktober 2012 verscheen het boek De Perfecte Storm, waarin hij samen met collega-econoom Gert Peersman de kredietcrisis, de Europese staatsschuldencrisis en de problematiek van de vergrijzing onder de loep neemt.

————————–————————–——————
Pieter Cleppe vertegenwoordigt de onafhankelijke denktank Open Europe in Brussel sinds 2008. Voorheen werkte hij als adviseur bij een Belgische denktank, Itinera instituut, dat hij mee hielp oprichten, was hij actief als advocaat en als speechwriter en adviseur voor de Staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging, Vincent Van Quickenborne. Hij is licentiaat in de rechten (2004, KU Leuven) en behaalde in 2005 een diploma in economische analyse van het recht, waarvoor hij studeerde aan de universiteiten van Hamburg, Bologna en Wenen.

Open Europe is een denktank die zich specifiek richt op EU-beleid en een Europese Unie als vrijhandelszone bepleit, alsook dat de handel tussen het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland zo vrij mogelijk blijft na Brexit. Ook staat de denktank kritisch tegenover de euro.

Moderator:
Het debat zal gemodereerd worden door Dries De Smet. De Smet is redacteur economie bij De Standaard. Daarnaast is hij verbonden aan de Onderzoeksgroep Monetaire en Informatie-economie van de KU Leuven.

Details:
20u- MTC 00.10 (Grote Aula) – Iedereen welkom – Gratis toegang

« Vorige items
Volgende items »