We are all socialists now!
Dit editoriaal is mijn laatste wapenfeit als hoofdredacteur van dit magazine én ook als lid van het LVSV Leuven. Na juni wachten mij immers andere uitdagingen en zoek ik nieuwe horizonten op. Ik zal het LVSV en de LVSV’ers zeker missen, maar de mij doorheen de jaren eigengemaakte liberale ideeën zal ik steeds blijven koesteren. Het LVSV is nu éénmaal een « blauwe tatoeage op onze ziel » om het met de woorden van oud-premier Guy Verhofstadt te zeggen. Het LVSV wordt door velen dan ook niet voor niets als het « liberale geweten van Vlaanderen » versleten. En laat het nu toch net daarom zijn dat dit een afscheid in droefheid en verslagenheid is.
Toen ik in oktober laatstleden mijn allereerste editoriaal als hoofdredacteur begon met de stelling dat het op liberaal vlak helemaal niet goed ging met de toestand van ons land en de wereld kon ik bij benadering niet vermoeden dat we in amper zeven maanden tijd nog verder zouden kunnen afglijden naar collectivisme en etatisme. Nog nooit in de naoorlogse geschiedenis hebben rechts en links, « liberaal » en conservatief, zo blindelings de verkeerde waandenkbeelden nagejaagd dan tijdens deze economische crisis. De cover van het Amerikaanse blad « Newsweek » enkele maanden geleden sprak in dat opzicht ook boekdelen: « We are all socialists now! »
Op een duizend miljard meer of minder wordt niet gekeken. De drukpersen van de centrale banken draaien overuren om nog meer fiatgeld in de economie te kunnen pompen. De grenzen moeten dicht, de eigen productie moet beschermd worden. Fundamenteel ongezonde bedrijven moeten gered worden op de kap van de belastingbetalers. Incompetente bankiers worden met belastinggeld beloond voor hun fouten, en door en door rotte banken krijgen extra zuurstof als waren het de bedrijven van de toekomst. De apparatsjiks van de EUSSR in Brussel gunnen zichzelf ook geen rust meer. De crisis wordt als voorwendsel aangewend om het privé-initiatief nog meer aan banden te leggen en de « commanding heights » van de economie terug onder staatscontrole te brengen. Zichzelf onmisbaar wanende bureaucraten komen aandraven met nieuwe pakketten regels en restricties. Zelfs het spook van vaste prijszettingen waart terug door Europa. John Maynard Keynes, de grondlegger van de economische crisis van de jaren 1970, wordt opnieuw als genie binnengehaald. De kunstmatige kredietexpansies van Alan Greenspan, de oorzaak van deze crisis, worden in de analyses niet in rekening gebracht. De enige economen die dit alles hebben voorspeld, de Austrians, worden nog meer dan vroeger afgedaan als reactionnaire hobbyisten-fundamentalisten. En geen kat die hier kritiek op heeft. De barricaden blijven onbemand, het forum leeg. Geen liberale boegbeelden die hiertegen ten strijde trekken. Geen Open Vld of LDD die zeggen waar het op staat: het kapitalisme heeft helemaal geen schuld aan deze crisis. Beter besturen is én blijft minder besturen! Het LVSV is de enige die de daad bij het woord voert en consequent de vrijemarkteconomie blijft verdedigen. Moederziel alleen.
De verkiezingen van juni lijken mij ook alweer een maat voor niets. Twee liberale partijen die liever met elkaar staan bakkeleien in plaats van samen een coherent liberaal verhaal te schrijven dat Vlaanderen opnieuw op het pad van de vooruitgang kan zetten. Vooruitgang betekent niet nog meer geld afromen van bedrijven en productieven, of nog meer geld spenderen aan kunst en cultuur, of openbaar vervoer. Vooruitgang betekent economische groei realiseren die échte jobs met zich mee kan brengen, échte welvaart kan genereren in ons land en de burgers écht kan toelaten hun lot in eigen hand te nemen. Macht outsourcen naar de Europese Unie is al evenmin een optie. De inherente inertie van het Europese project zal de situatie immers enkel nog maar verslechteren.
Ronald Reagan stelde op de nominatieconventie van Barry Goldwater in 1964 al de juiste vraag: « Ofwel volgen we het pad van vrijheid en verantwoordelijkheid, ofwel geven we toe dat een kleine in zichzelf gekeerde elite in een verafgelegen hoofdstad beter geplaatst is om onze keuzes te maken en onze levens te leiden dan wijzelf? » Net zoals Dutch geloof ik niet in centralisering en socialisering. Maar net zoals in 1964 is de overwinning voor de vrijheid nog niet voor morgen… Maar toch zullen we ooit zegevieren! Veel leesplezier! En zon op al jullie wegen…
